Kansen voor onbekend schrijftalent

Op dit platform gaat Creatief Schrijven vzw op zoek naar nieuwe of minder nieuwe schrijvers met een stevige portie x-factor. Elke woensdag selecteert een specialist uit het boekenvak zijn of haar favoriete tekst, die we als 'tip van de week' in de schijnwerper plaatsen. Misschien zoek je lezers voor je tekst, wil je deelnemen aan wedstrijden of ben je klaar voor een uitgever. Wat ook je schrijfambitie is, Azertyfactor biedt je nieuwe kansen.

Tip van de week: Bouke Billiet
22 februari 2017

Bouke Billiet debuteerde met In de naam van TienKamelen, dat genomineerd werd voor de Bronzen Uil. Over zijn tweede roman Wij waren Trojanen schrijft de pers: ‘Een wonderlijk boek dat leest als een razende. Origineel, grappig, fascinerend.’ Zijn derde roman staat al half op papier en zit nog half in zijn pen.

Hij kiest 'Kneepjes' van Kuona als tip van de week.

"Poëzie en ik zijn geen grote vrienden. Op school kreeg ik vroeger heel wat loodzware en taaie gedichten voor de kiezen en dat heb ik nooit helemaal verteerd. Doorgaans lees ik enkel een gedicht als het op een doodsbericht staat. Om maar te zeggen: ik ben geen kenner en eigenlijk ook geen liefhebber. Om een gedicht echt goed te vinden, moet het er voor mij boenk op zijn.

'Kneepjes' is een gedicht dat zijn ambities – want een gedicht kan vele doelen hebben: shockeren, ontroeren, gegniffel, een herinnering creëren aan het dertiende-eeuwse Vlaanderen – perfect waar maakt. Er valt heel wat te waarderen:

-Er is een grappig woord/beeld (bolletje) zonder dat het grappige of lichtvoetige overheerst. Het gedicht is niet zwaar en niet lichtzinnig, maar precies in balans.

-Er is iets raadselachtigs (leerden/wisten) zonder dat het raadsel overheerst: als lezer bleef ik gefocust op het gevoel van de we-verteller. Tegelijk valt aan die laatste zin heel wat te herkauwen. Het is herkenbaar, maar uitleggen lukt zeker niet meteen. Je kunt hier heel wat bomen over opzetten, zowel inzake persoonlijke ervaringen als wat betreft psychologisch-filosofische kwesties. (Het deed me onder andere denken aan Daniel Kahnemans ‘experiencing self’ versus ‘remembering self’.)

-Ik vraag me na wat herkauwen af of die ‘verloren’ niet eerder ‘kregen’ hoort te zijn en twijfel na nog meer herkauwen nu aan de hele tweede zin: is die positief of negatief bedoeld? Boeiend!

-Zonder uit de doeken te doen wat er met de ‘we’ aan de hand was, wordt de lezer deelgenoot van het gevoel. (Misschien is dat een essentieel kenmerk van poëzie?)

-Er kan uit dit gedicht geen enkel woord geschrapt worden. Ik leer nog elke dag dat een tekst pas af is als er niets meer te schrappen valt. Zie ook: Elsschotproef.

-De auteur (m/v/x) heeft dit gedicht duidelijk hardop gelezen. Het vloeit waar het moet vloeien en het stokt waar je een pauze wil.

Zo veel om te waarderen, en dat in amper vier lijntjes, dat is bijzonder sterk."

Tip van de week: Charles Derre
15 februari 2017

Charles Derre volgde de master moraalwetenschappen aan de Universiteit Gent en voltooide daarna de master redacteur/editor aan de Universiteit van Amsterdam. Momenteel is hij redacteur bij het Antwerpse fonds van uitgeverij De Bezige Bij.

Hij kiest 'Wie niet weg is, is gezien' van Katrin Van de Velde als tip van de week.

"Het gedicht van Katrin Van de Velde fascineert me omdat ze als een van de weinige schrijvers op Azertyfactor de interactie durft aan te gaan met beeld. Ze is zich duidelijk bewust van het medium waarop ze haar tekst publiceert en durft daar ook mee te experimenteren – een webpagina in dit geval. Sommige mensen vinden het vermengen van verhaal met beeld een zwaktebod, maar volgens mij zit daar juist veel creativiteit in. Schrijvers als Sebald, Teju Cole en Stefan Hertmans durven dit ook in romans te doen. We leven in een cultuur die totaal door beeld wordt gedomineerd en ik ben daarom juist opgetogen als schrijvers dit fenomeen aanwenden in hun werk in plaats van dit te negeren of soms te misprijzen. Fotografie is uiteindelijk een vrij recente en daarom ongewone kunstvorm. Een foto slaagt er immers in een toevallige gebeurtenis tot in de details te belichten, terwijl alle momenten daarvoor of daarna uit het zicht en dus uit de herinnering verdwijnen.

Het gedicht van Katrin probeert die toevalligheid van een moment ook in tekst te vatten en tot een algemeenheid te verheffen. Daarom vind ik het zo sterk. Haar taal is bijna zakelijk beschrijvend en gespeend van de typische lyriek en hoogdravendheid die men nog te vaak met poëzie associeert. Maar net door de descriptieve toon klinken haar woorden oprechter en is de beeldspraak origineler: ‘de stof hoe gescrubd een bil eronder’ is daar een prachtig voorbeeld van. Het is een beeld dat heel concreet is en juist daardoor niet hervalt in voor de hand liggend poëtisch taalgebruik.

De laatste zin uit het eerste deel voegt er plots een wereldser perspectief aan toe met ‘Aan de andere kant van de aarde is het zomer’. Het perspectief breekt plots en dat zorgt voor een aangename wending. 
De laatste strofe van het gedicht weet me niet volledig te overtuigen omdat ik het gevoel heb dat ze hier als dichter per se een afgerond verhaal wil vertellen. Zelf hou ik, zeker in poëzie, van dichters die een storend element toevoegen, die beseffen dat niet alles uitgesproken hoeft te zijn of een duidelijk einde moet kennen. Ook de titel klinkt nog iets te evident en mag wat mij betreft raadselachtiger. Katrin heeft met dit gedicht niettemin bewezen een eigenzinnige literaire blik te hebben. Op haar blog (gevonden via Google) trof ik ook al veelbelovende zaken aan. Ik blijf het graag volgen!"

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home